Pablo Neruda, died on this first day of autumn, 1973

His poetry will warm our souls forever
I don’t love you as if you were a rose of salt, topaz,
or arrow of carnations that propagate fire:
I love you as one loves certain obscure things,
secretly, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that doesn’t bloom but carries

the light of those flowers, hidden, within itself,
and thanks to your love the tight aroma that arose
from the earth lives dimly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where,

I love you directly without problems or pride:
I love you like this because I don’t know any other way to love,
except in this form in which I am not nor are you,
so close that your hand upon my chest is mine,
so close that your eyes close with my dreams.
90c5eb8e9b6c5e27deebbc7fd63fa1d4

Όλα για την αγάπη

«Να τιμάς τον παραμπατάι σου» είπε. «Γιατί είναι ένας πολύτιμος δεσμός. Πάντα η αγάπη είναι πολύτιμη. Αυτός είναι ο λόγος για όλα όσα κάνουμε. Γιατί πολεμάμε τους δαίμονες; Γιατί αυτοί δεν είναι άξιοι θεματοφύλακες τούτου του κόσμου; Τι μας κάνει καλύτερους από εκείνους; Είναι επειδή εκείνοι δεν δημιουργούν μα καταστρέφουν. Δεν αγαπούν, παρά μόνο μισούν. Είμαστε άνθρωποι και δεν είμαστε αλάνθαστοι, εμείς οι Κυνηγοί. Αν όμως δεν είχαμε την ικανότητα να αγαπάμε, δε θα μπορούσαμε να προστατεύουμε τους θνητούς. Πρέπει να τους αγαπάμε για να τους προστατεύουμε. Ο παραμπατάι μου αγαπούσε όπως ελάχιστοι θα μπορούσαν ποτέ να αγαπήσουν, με όλη του την ψυχή. Βλέπω ότι κι εσύ είσαι έτσι – καίει μέσα σου πιο δυνατά από τη φωτιά του Παραδείσου».

070cc77926ffa0c62c1b4d8c119b9260

723d1ca51b9b9db2a8e84fe45a1f767a

ένα από τα πιο ωραία αποσπάσματα της Πόλης της Ουράνιας Φωτιάς που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Πλατύπους.

102ed7fd79e7a0cc372bd96d42bc40d5

dd3c2a3a5bb29e249292fb32b366f1d8

5baf77b4a5413b3114eeedbec48459e6

de39636621e295305af229aac2ab6a2bΓεμάτο συγκίνηση αυτό το βιβλίο και έντονες στιγμές!

Μπορείτε να μαντέψετε ποιος λέει σε ποιον αυτά τα λόγια;;;

 

Να φέρουμε με ένα ποίημα το φθινόπωρο

γιατί τα καλοκαίρια χανόμαστε μέσα στην αγωνία της μέρας
            που δεν μπορούσε να ξεψυχήσει.
ΟΤΑΝ ΗΡΘΕΣ
Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι
στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες
γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι.
Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα
την έκανα γλυκύτατο τραγούδι
κι απάνω σου το λέγανε τα φύλλα.
Κώστας Καρυωτάκης 
*********************************************
Αναρωτιέμαι ωστόσο πως γίνεται να πιστεύεις ότι με ξέρεις αφού ποτέ σου δεν με είδες να κλαίω.
από
*********************************************

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι

σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει

***

Οι στοχασμοί μας
σαν τις πευκοβελόνες της χτεσινής νεροποντής
στην πόρτα του σπιτιού μας μαζεμένοι κι άχρηστοι
θέλουν να χτίσουν έναν πύργο που γκρεμίζει.

 Γ. Σεφέρης 

*********************************************

«Κύριε, ήρθε η ώρα. Το καλοκαίρι ήταν πολύ μεγάλο.
Άφησε τον ίσκιο σου πάνω απ” τα ηλιακά ρολόγια,
και στα λιβάδια ξαμόλα τους ανέμους.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε, «Φθινοπωρινή μέρα»

*********************************************

Αν δε τύχαινε να χεις μάτια με χρώμα φεγγαριού

με χρώμα μέρας όλο δουλειά ,φωτιά και χώμα,
και δεμένη τ’αγέρα τη σβελτοσύνη να’ χεις,
αν δε τύχαινε να’ σαι κεχριμπαριού βδομάδα,
αν δεν ήσουν η κίτρινη στιγμή που το φθινόπωρο
σκαρφαλώνει από τις περικοκλάδες
κι αν δεν ήσουν ψωμί που ευωδιαστή η σελήνη
το φτιάχνει σεργιανόντας στον ουρανό τ’αλεύρι,
ω,λατρεμένη δε θα σ’αγαπούσα!
Στην αγκαλιά σου αγκαλιάζω αυτό που υπάρχει,
χρόνο και άμμο και της βροχής το δέντρο
 Πάμπλο Νερούδα, Σονέτο 8
*********************************************

“It was autumn, the springtime of death. Rain spattered the rotting leaves, and a wild wind wailed.”

Tom Robbins, Still Life with Woodpecker

4440674f4d61bad2489decb2f21323c9
autre
hgdjgf
a690b5ddfa0fa89a78e88a5f67d79963
78c794fcaec687501bda90bd270eec0c
1f3b51ff2458cc1a2abbf4c5d222ab87

 

3 βιβλία για το καλοκαίρι

Στις 3 μέρες που έφυγα φέτος από το γραφείο διάβασα 3 πολύ διαφορετικά μεταξύ τους βιβλία!

Τα Χαστουκόψαρα, του Λένου Χρηστίδη

978-960-03-1747-3b

Εριστικός και (αυτό)σαρκαστικός, ο Χρηστίδης είναι η επιτομή του νεοέλληνα συγγραφέα που καυτηριάζει ανελέητα τους νεοέλληνες, συμπεριλαμβάνοντας βέβαια και τον εαυτό του σε αυτούς. Αντρικό χιούμορ, μισογυνισμός, προκλητική γλώσσα και ειρωνεία. Στις καλύτερες στιγμές του θυμίζει Κωστάκη Ανάν.

Θα το πρότεινα: Σε όποιον έχει βαρεθεί τις ιστορίες ξεριζωμού, τα δράματα εποχής, τα ρομάντζα, σε όποιον έχει χωρίσει και το έχει μετανιώσει, σε όποιον έχει χωρίσει και δεν το έχει μετανιώσει, σε όποιον νιώθει λίγο κυνικός τελευταία και θέλει να βεβαιωθεί ότι καλά κάνει.

Πες μου να έρθω κι όλα τα αφήνω, αλλά πες μου το, του Αλμπέρτο Εσπινόζα

λξηλξηλ

Μια πολύ συγκινητική ιστορία που ξεκινάει με ένα χωρισμό, μετατρέπεται σε ταξίδι αναζήτησης και μυστηρίου και τελειώνει τόσο αισιόδοξα που θέλεις να το διαβάζεις ξανά και ξανά και να το συστήσεις σε όλους τους γνωστούς σου.

Θα το πρότεινα: Σε όποιον έχει βαρεθεί τις ίδιες ιστορίες, τα αστυνομικά, τα τεράστια βιβλία, σε όποιον έχει χωρίσει και δεν είναι σίγουρος αν έκανε καλά, σε όποιον είναι ερωτευμένος και πετάει στα σύννεφα, σε όποιον νιώθει λίγο κυνικός τελευταία και θέλει να βεβαιωθεί ότι πρέπει να αλλάξει. Και σε όλους τους υπόλοιπους!

Με μολύβι Φάμπερ νο2, της Άλκης Ζέη

alki_2013_10_3_15_17_59_b

Η εξιστόρηση μιας ζωής που ήταν σαν μυθιστόρημα, η ιστορία της Άλκης και της αδερφής της, Ελένης, της κολλητής της, Ζωρζ, του άνδρα της, Γιώργου, του Νίκου Γκάτσου, της Διδώς Σωτηρίου του ελληνικού εμφυλίου, των παιδικών μας χρόνων. Συγκινητικό σε κάθε του σελίδα σχεδόν, χωρίς να γίνεται μελό, αναφέρεται στους συγγραφείς που έγραψαν τα βιβλία που αγαπήσαμε και ανοίγει ένα παραθυράκι στη ζωή τους, πίσω από τις λέξεις τους.

Θα το πρότεινα: Σε όσους έχουν διαβάσει όλα τα μυθιστορήματα της Αλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή, σ’ εκείνους που μεγάλωσαν με το Καπλάνι της Βιτρίνας, έχουν διαβάσει πάνω από 5 φορές το Κοντά στις Ράγες. Παρόλα αυτά, δεν ξέρω αν έχει να πει κάτι σε όποιον δεν έχει διαβάσει άλλα βιβλία της Άλκης Ζέη ή δεν ενδιαφέρεται για την εποχή στην οποία έζησε η συγγραφέας.

θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού

Στη δροσιά μιας αναπάντεχης, πολύχρωμης βροχής

κάτω απ’ το φως του διαλυμένου φεγγαριού
θα τραγουδάμε ξαφνιασμένοι το τέλος της αρχής
με μελωδίες του παλιού καλού καιρού

H ζωή είναι μικρή για να ‘ναι θλιβερή, καρδιά μου.

Ονειρεύομαι μια μέρα πως

θα πάρουμε το σπίτι μας στην πλάτη

Allergutendinge6

θα ζούμε με λιγότερα γιατί μπορούμε

glass-5-lgn

dfc73bc4c86b12e16bdf2a38cf1aa6bb

θα πίνουμε μόνο παγωμένο κρασί

286520-bigthumbnail

but I’ll be yours and you’ll be mine

prague5

Ζήτω οι βόμβες κύριοι!
Ζήτω το καλοκαίρι!

Ένα συναρπαστικό αίνιγμα

Ξέρεις ότι ένα βιβλίο θα πάει καλά όταν από τις πρώτες σελίδες καταφέρνει να σε κάνει να νιώσεις κάτι. Υπάρχουν πλέον τόσα πολλά βιβλία και τόσος λίγος χρόνος που αν δε σε συγκινήσει, δε σε παθιάσει, δε σε αγγίξει με κάποιο τρόπο, ποιος ο λόγος να διαβάσεις κάτι απλώς για να περάσει (αδιάφορα) η ώρα σου;

d52379377d69d5ccab95bdb3b44acf3d (1)

Το Τελευταίο Αίνιγμα είναι ένα βιβλίο που σε ανατριχιάζει από τις πρώτες σελίδες, σε κάνει να φοβάσαι ενώ ταυτόχρονα σε ιντριγκάρει να διαβάσεις παρακάτω, να μάθεις, να ανακαλύψεις, να δεις τι ακριβώς συμβαίνει, ποιος λέει την αλήθεια ή έστω ένα μέρος της;

Όλοι εχουν μια ιστορια σχετική με τον Κορντόβα, είτε τους
αρέσει είτε όχι.
Μπορεί η γειτόνισσά σας να βρήκε μια από τις ταινίες του σε
ένα παλιό κουτί στη σοφίτα και να μην ξαναμπήκε ποτέ σε σκο-
τεινό δωμάτιο μόνη. Ή ο φίλος σας να καυχήθηκε ότι είχε ανα-
καλύψει στο Ίντερνετ ένα πειρατικό αντίγραφο της ταινίας Τη
Νύχτα Όλα τα Πουλιά Είναι Μαύρα και, αφού την είδε, να αρ-
νιόταν να μιλήσει γι’ αυτήν, σαν να επρόκειτο για κάποια φρικτή
δοκιμασία από την οποία είχε επιβιώσει μόλις και μετά βίας.
Όποια κι αν είναι η γνώμη σας για τον Κορντόβα, όσο παθια-
σμένοι ή αδιάφοροι κι αν είστε απέναντι στο έργο του, είναι πά-
ντα παρών, μια παρουσία στην οποία αντιδράς. Είναι μια
σχισμή, μια μαύρη τρύπα, ένας απροσδιόριστος κίνδυνος, ένα
ανελέητο ξέσπασμα του αγνώστου στον υπερεκτεθειμένο κόσμο
μας. Είναι υποχθόνιος, δεσπόζει αθέατος στις γωνιές του σκό-
τους. Βρίσκεται κάτω από τη γέφυρα του τρένου στο ποτάμι, με
όλα τα χαμένα αποδεικτικά στοιχεία και τις απαντήσεις που δεν
θα δουν ποτέ το φως της μέρας.

Η πανέμορφη και ταλαντούχα κόρη του αινιγματικού σκηνοθέτη-μύθου Στάνισλας Κορντόβα βρίσκεται νεκρή σε μια εγκαταλελειμένη αποθήκη. Ο δημοσιογράφος Σκοτ ΜακΓκραθ μαθαίνει από τους πρώτους τα νέα για τη συμφορά που έπληξε την παλιά του Νέμεση, το βραβευμένο σκηνοθέτη-φάντασμα που έχει αποτραβηχθεί στην απομονωμένη βίλα του. Κάμποσα χρόνια πριν, ο ΜακΓκράθ είδε την καριέρα και τη ζωή του να καταρρέουν όταν διέδωσε ότι είχε στην κατοχή του στοιχεία που ενοχοποιούσαν το σκηνοθέτη για το φόνο ενός κοριτσιού που διαπράχθηκε ως αντιγραφή ενός φόνου που διαδραματιζόταν σε κάποια ταινία του. Πεπεισμένος ότι η αλήθεια δεν είναι μόνο αυτή που φαίνεται και μην έχοντας πλέον τίποτα να χάσει, ο ΜακΓκράθ ρίχνεται με πάθος στην αποκάλυψη του μυστηρίου που καλύπτει ό,τι έχει σχέση με τον ερεβώδη σκηνοθέτη.

Στο βιβλίο παρατίθενται αποσπάσματα από δημοσιεύματα στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο, snapshots από τη μυστική ιστοσελίδα των φαν του Κορντόβα, περιγραφές των επτασφράγιστων μυστικών προβολών των απαγορευμένων ταινιών του. Ένα κινηματογραφικό σύμπαν που παρά τις 800 σελίδες του δε σε αφήνει να βγεις από μέσα του, σαν μια συναρπαστική και βασανιστική περιπλάνηση σε ένα εγκαταλελειμένο στούντιο προβολής με σκοπό την αναζήτηση της αλήθειας, της δικαίωσης και της εξιλέωσης. Ο Στάνισλας Κορντόβα είναι ένας καταραμένος ήρωας που μαγεύει τον αναγνώστη με το γκροτέσκο του μυστήριο και μένει στο μυαλό σου ακόμα και όταν  το βιβλίο κλείσει.

αίνιγμα

Αν είχε ένα εξίσου δυνατό τέλος θα ήταν το μυθιστόρημα της χρονιάς, το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε του 2014 και η Μαρίσα Πεσλ η καινούρια Τζίλιαν Φλυν.

Διάβασα την αγγλική έκδοση. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα, σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ.

Ο θανασιμος φόβος ειναι τόσο σημαντικός στη ζωή
μας όσο η αγάπη. Φτάνει στον πυρήνα του είναι μας και
μας δείχνει ποιοι είμαστε. Θα κάνεις πίσω και θα καλύ-
ψεις τα μάτια σου; Ή θα έχεις τη δύναμη να βαδίσεις ως
τον γκρεμό και να κοιτάξεις πέρα; Θέλεις να ξέρεις τι
βρίσκεται εκεί έξω ή να ζεις στη σκοτεινή ψευδαίσθηση
μες στην οποία ο εμπορικός κόσμος μάς κρατάει πεισμα-
τικά σφραγισμένους, σαν τυφλές κάμπιες σ’ ένα αιώνιο
κουκούλι; Μπορείς να παλέψεις να βγεις απ’ αυτό και να
πετάξεις; Ή θα κουλουριαστείς με τα μάτια κλειστά και
θα πεθάνεις;

εδώ μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες στα ελληνικά

 

Βράδια καλοκαιριού

Απόψε είναι ένα βράδυ για ποίηση, θερινά σινεμά, χρωματιστά ποτά, θολά φώτα και Νίκο Εγγονόπουλο:

summer_nights__by_incredi-d3gm07g

Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μέσ’ στη λαύρα του θέρους,
Στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
Θ’ ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ’ αχιβάδες και κάστρα
Που βουβά παραστέκουν σ’ όσ’ αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
Αυλακώνουν μ’ αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
Μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει
Ν’ ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν’ ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη,
Να ρημάξω, ν’ αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ’ αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
Τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, ως να φέξη η αυγή η πλανεύτρα μ’ άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν’ αγοράση κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια, ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέση τη μορφή των πουλιών.

tumblr_m3zm8vYWs91qh2vplo1_500

Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν
από μας θα μείνη μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές.

και Τάσο Λειβαδίτη

“Πίναμε όλη νύχτα, “ακούς αυτήν την υπέροχη μουσική;”, τον
ρώτησα, “δεν είναι μουσική”, μου λέει. “Εγώ καταστρέφω τη ζωή μου.”

tumblr_n17ncaeJj61skpdiwo1_500

“Λυπηθείτε τους ποιητές που τους τρελαίνουν δυο δισεκατομμύρια
εκδοχές για ένα μοναδικό κόσμο”

img-thing

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η μυστική ιστορία – The secret history

tumblr_mckmjcXGju1qghi8bo1_500

Η Μυστική Ιστορία της Ντόνα Ταρτ είναι ένα campus novel με ήρωες 6 φοιτητές κλασικών σπουδών που διαπράττουν ένα φόνο για να κρύψουν ένα μυστικό που τους στοιχειώνει. Εκεί σταματάει το ενδιαφέρον του βιβλίου. Ο μόνος λόγος που συνέχισα να το διαβάζω ήταν για να δω γιατί διέπραξαν το φόνο (μια που η πράξη ανακοινώνεται ήδη από την πρώτη σελίδα) και ο μόνος λόγος που το διάβασα ως το τέλος, αν και βαριόμουν αφάνταστα, ήταν για να δω αν θα το πάει κάπου τελικά ή αν αυτό ήταν όλο (και επειδή δεν είχα κάτι καλύτερο να διαβάσω εκείνες τις μέρες).

Η ιστορία: τελείως κλισέ – σνομπ φοιτητές κλασικών σπουδών με έναν καθηγητή που πάει να γίνει ενδιαφέρων αλλά τελικά είναι απολύτως επιφανειακός σαν χαρακτήρας, οι οποίοι μιλάνε μεταξύ τους αρχαία ελληνικά και λατινικά (!) διαπράττουν για άγνωστο λόγο ένα φόνο εκ προμελέτης. Η ιστορία ξεδιπλώνεται αναδρομικά καθώς μαθαίνουμε τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτό το φόνο και (στο β’ μέρος) κάποια πράγματα για το τι συνέβη στη συνέχεια, πόσο τους αποξένωσε, τους κατέστρεψε, τους στιγμάτισε.

Οι χαρακτήρες: χάρτινοι ήρωες που μοιάζουν να δημιουργήθηκαν βιαστικά μόνο και μόνο για να πει η συγγραφέας την ιστορία της, δεν έχουν καθόλου “υφή”, “βάθος”, “πλαστικότητα”. Κάποιοι όπως ο Χένρι και η κοπέλα μας εξάπτουν το ενδιαφέρον αλλά δε μας απασχολούν περισσότερο, δε μας αποκαλύπτονται και γι’ αυτό δε μας ενδιαφέρουν τελικά. Δεν ταυτιζόμαστε, δεν συγκινούμαστε από αυτούς. Ακόμα και ο αφηγητής μοιάζει να επινοήθηκε μόνο και μόνο για να υπάρχει ένα πρόσωπο που θα ακούει την ιστορία των άλλων 5 και που θα τη διηγηθεί στο κοινό, για να δοθεί ένα όνομα στην τριτοπρόσωπη αφήγηση. Πλουσιόπαιδα με προβληματικούς γονείς, χαρακτήρες που είναι “τύποι” και όχι ανθρώπινοι και πολύπλευροι.

Κουραστικές συζητήσεις περί αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, φλύαρες περιγραφές, σκηνικά που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά. Παγανιστικές τελετές χωρίς νόημα, χαλαρή σύνδεση των όσων συνέβησαν με την πραγματικότητα, η διαστρεβλωμένη αντίληψη ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήταν μόνο για την “έκσταση” και τη διονυσιακή λατρεία.

Σε γενικές γραμμές βρήκα το μυθιστόρημα “χάρτινο”, με μια ξαναειπωμένη ιστορία, χωρίς ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Η συγγραφέας κέρδισε φέτος το Πούλιτζερ, ένα πολύ σημαντικό βραβείο με το οποίο έχουν διακριθεί συγγραφείς όπως ο Κόρμακ ΜακΚάρθι, ο Τζέφρυ Ευγενίδης, ο Φίλιπ Ροθ, η Τόνι Μόρισον, η Χάρπερ Λι, ο Γουίλιαμ Φόκνερ, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζον Στάινμπεκ. Είχα ξεκινήσει να διαβάζω την Καρδερίνα της και θα της δώσω άλλη μία ευκαιρία γιατί ακούω πάρα πολύ καλά σχόλια.
tumblr_mi5u0at4q31ra96cgo1_500

tumblr_mhrg4qLXKj1qghi8bo1_500

ποιήματα για ένα καλοκαίρι

Όχι δε θα γράψω πάλι για τον Αλέξη Ασλάνογλου παρόλο που ο τίτλος είναι από μια δική του συλλογή :)

Αυτή τη φορά θα θυμηθώ τον Γκάτσο και το υπέροχο, αισιόδοξο, ρομαντικό, λυπητερό, βασανισμένο τραγούδι του.

Υπάρχει μια πέτρα αθάνατη που κάποτε περαστικός ένας άνθρωπος άγγελος έγραψε τ’ όνομά του επάνω της κι ένα τραγούδι που δεν το ξέρει ακόμη κανείς…

**************

Το ξέρω είσαι μια φλέβα γυμνή

κάτω από το φοβερό βλέμμα του άνεμου
είσαι μια σπίθα βουβή μέσα στο λαμπερό πλήθος των άστρων.

***************

Τὸ ξέρω πάνω στὰ χείλια σου ἔγραψε ὁ κεραυνὸς τ᾿ ὄνομά του
Τὸ ξέρω μέσα στὰ μάτια σου ἔχτισε ἕνας ἀητὸς τὴ φωλιά του

***********

μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαίρεσαι
Μὴ σφίγγεις ἄδικα τὰ παπούτσια σου σὰ νὰ φυτεύεις πλατάνια
Μὴ γίνεσαι ΠEΠPΩMENON

*************

…. ἐδῶ στὴν ὄχτη τὴν ὑγρὴ μόνο ἕνας δρόμος ὑπάρχει
Μόνο ἕνας δρόμος ἀπατηλὸς καὶ πρέπει νὰ τὸν περάσεις
….
Νὰ βρεῖς μίαν ἄλλη θάλασσα μίαν ἄλλη ἁπαλοσύνη
….
Ἀντὶ νὰ κάθεσαι βουβὴ τὸν ποταμὸ νὰ μαλώνεις

Κι ἂς μὴ λυγίσει ἡ καρδιά σου
Κι ἂς μὴν κυλήσει τὸ δάκρυ σου πάνω στὴν ἀδυσώπητη τούτη γῆ

Δὲν ὠφελεῖ τὸ παράπονο

***************

θὰ πάψει ξαφνικὰ ἡ βροχὴ καὶ θὰ στεγνώσουν οἱ λάσπες τὰ χιόνια θὰ λιώσουν στὰ βουνὰ θὰ κελαηδήσει ὁ ἄνεμος τὰ χελιδόνια θ᾿ ἀναστηθοῦν οἱ λυγαριὲς θὰ ριγήσουν κι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ κρύα μάτια καὶ τὰ χλωμὰ πρόσωπα

Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο

8941633bf5106b468a69e47f5af70a4f

7e75e67ef5aa4f249cc8248cdb452d02

284b85009a793f79ff58e3e8ed9fc2b7

771ffd7b7613e5b242d56a417fbf40ca

735a269d2ed1714cb3e19a878a5b49cf

i want to go to a pic nic

 

 

Sometimes I miss working from home! Today I hate the office, traffic, “must-do” lists.

Today what I would like most is the time to pack a few goodies, take my other half and go out for a totally relaxing pic nic with a book, a chilled white wine, cool refreshments in ice buckets, fresh fruit, my camera and magazines.

e01a5f750c616ab904ae433c78357d35

37639c143d045f9ee73e9d6176dcab27

87f4e7a8f91a409f35f5b4fd2abcf657

6211f857620e56648286e525f3d9c2d5

 

IMG_0010-cropped

edible-dc9

3-Rue-Funnel-12