love is blindness and i don’t wanna see

won’t you wrap the night

around me

Meanwhile everyone else has gone shopping and pops up at my office for a quick hello (I love that most of the time!), I am daydreaming of the beach (tomorrow!!!! – if it’s not raining) and the gorgeous scenery of The Great Gatsby which I saw yesterday with my friend.

What I find helpful in days like this, when my mind wanders all over the place is to write down a list with to-do’s and then slowly and methodically (ha!) cross them out as I finish.

The last thing on my list will be to buy the ingredients for a lovely, wonderful, relaxing, juicy, mouthwatering, cocktail to enjoy at the balcony in the afternoon

I’m sharing the recipe with you:

Strawberry watermelon cocktail

Serves 4

Beat the heat with a tall glass of strawberries, watermelon and rum. Vodka and bourbon work well with this recipe, and it’s also great virgin.

Ingredients:

• 2 cups watermelon, roughly chopped
• 1/2 cup strawberries, diced
• 1 cup coconut water
• 1 tablespoon agave nectar
• Juice from 1 lime
• 1 cup ice
• 2 to 4 shots of white rum

Directions:

1. In a blender combine watermelon, strawberries, coconut water, agave nectar and lime juice and pulse until smooth.
2. Add one cup of ice to the blender and pulse until the ice is crushed.
3. Divide between four glasses. You can optionally add one shot of rum or vodka to each glass.
4. Serve immediately with a straw and garnish with strawberry slices or citrus wedges.

(And now I will google alternatives to coconut water and agave nectar which I do not know where to buy – any ideas?)

Σϊγουρα θα έχετε δει το  trailer και ίσως έχετε ακούσει πολλές φορές στο repeat το soundtrack. Ήρθε επιτέλους η ημέρα της πρεμιέρας!

Το μυθιστόρημα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ κυκλοφορεί σε τρεις ελληνικές μεταφράσεις: Μία από την Αργυρώ Ζαχαρία (Παπαδόπουλος), μια από τον Φώντα Κονδύλη (Πατάκη) και μια τρίτη από τον Άρη Μπερλή (Άγρα). Ο τελευταίος προτίμησε να μεταφράσει τον τίτλο ως «Ο μεγάλος Γκάτσμπυ».

Γιατί μας  αρέσει τόσο ο Υπέροχος Γκάτσμπι; Πέρα από τη λάμψη και τη μαγεία της Νέας Υόρκης και την κάπως πικρή ανεκπλήρωτη ερωτική ιστορία; Για μένα το μυθιστόρημα του Φιτζέραλντ έχει μια μαγική πρόζα που σε σχέση με αρκετή σύγχρονη λογοτεχνία είναι σαν να διαβάζεις επιτέλους ένα συναρπαστικό βιβλίο μετά από πολλή κακή τηλεόραση. 

swimming….

reading….

or just chilling with my books and a glass of crispy white wine!

Είμαι αισίως στο #4 (το ξεκινάω απόψε). Έχω προμηθευθεί μαύρο ποπ κορν απ’ το μαγαζί του Jamie Oliver όπου μπορείς να μαγειρέψεις και να δοκιμάσεις και το φαγητό που έφτιαξες (!) και ετοιμάζομαι να βάλω το ποτάκι μου!

Έχοντας διαβάσει 3 από τα βιβλία της πλέον μπορώ να πω ότι έχει αρκετές αδυναμίες: επαναλήψεις, ακόμα και μέσα στο ίδιο βιβλίο, μανιέρες, σχετικά απλή γραφή αν και ανάλαφρη και εύκολη στην ανάγνωση. Πάντως δεν κουράζει με περιγραφές όπως κάποιες φορές ο Νέσμπο αλλά δημιουργεί σίγουρα ατμόσφαιρα. Το πρώτο της βιβλίο, το Ice Princess, ήταν πολύ καλό. Άξιζε πιστεύω το ντόρο που έγινε γύρω από το όνομά της. Το δεύτερο, το The Preacher, καλύτερο από άποψη γραφής και  βάθους χαρακτήρων αλλά με επαναλήψεις. Είχε όμως αρκετό σασπένς και δύσκολα ανακάλυπτες τον ένοχο. Το τρίτο, ήταν αυτό που διάβασα πρώτο, το The Stonecutter. Εμφανής η αλλαγή στην ηρωίδα, ίσως και κάπως απότομη. Ίσως να είναι ρεαλιστική όμως (ελπίζω όχι!) η παρουσίαση της κοπέλας που έχει μόλις βρεθεί στο σπίτι μόνη με ένα μωρό που δεν ξέρει τι να κάνει.

Το τέταρτο, αντίθετα, The Gallow’s Bird ή Τhe Stranger ήταν πολύ μικρότερο από τα προηγούμενα, πιο επιφανειακό ως προς τους χαρακτήρες αλλά χωρίς να γίνεται αυτό ενοχλητικό ή να στερεί κάτι από την πλοκή. Αυτό που δε μου άρεσε ήταν η δευτερεύουσα πλοκή με την “πολιτική” του ριάλιτι σόου. 

Eτοιμάζομαι λοιπόν να ξεκινήσω το The Hidden Child ή Τhe Angel Maker  για να αποφανθώ για τα υπόλοιπα. Έχει αλλάξει και μεταφραστής και πλέον αντί του Steven Murray μεταφράστρια από τα σουηδικά στα αγγλικά είναι η Tiina Nunnaly.

Camilla Lackberg, The Stonecutter

Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία της Καμίλα Λάκμπεργκ για να μπορώ να πω  ποιο είναι το καλύτερό της ή πόσο έχει εξελιχθεί ή μη η γραφή της. Το The Stonecutter είναι το πρώτο βιβλίο της που διάβασα – ήθελα εδώ και καιρό να το βρω και για μεγάλη μου τύχη το αντάλλαξα σε ένα από τα πάρτι του Book In! 

Μπορεί να τα μυθιστορήματα αυτά της πρόσφατης σκανδιναβικής  λογοτεχνικής «έκρηξης» για πολλούς να μη συγκρίνονται με τα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά αποτελούν σίγουρα ένα χαρακτηριστικό και πλέον ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Έχοντας ρουφήξει όσο σκοτσέζικο φθινόπωρο μπορεί κανείς σε ένα καλοκαίρι με τον Ίαν Ράνκιν και ξεκοκαλίζοντας όλο σχεδόν τον Νέσμπο κατά τη διάρκεια ενός βροχερού χειμώνα, μπορώ να πω ότι η Λάκμπεργκ ήταν μια ευχάριστη αλλαγή (σίγουρα όχι… τοπίου) αλλά προσέγγισης. Επιτέλους ένας ντεντέκτιβ που τα πάει καλά με τη γυναίκα του! Δε λέω, έχουν τα προβλήματά τους, καθώς έχουν ένα νεογέννητο μωράκι με το οποίο δυσκολεύονται να μάθουν να ζουν ξαφνικά αλλά πώς να το πω απλά… υπάρχει αγάπη! Που στο τέλος κερδίζει. Και ο Χάρι Χόλε του Νέσμπο αγαπάει τη Ράκελ αλλά βάζει πάντα τη δουλειά του πιο πάνω από την προσωπική του ζωή, κάποτε από καθήκον, κάποτε επειδή έχει την υπερβολική ανησυχία μήπως την πληγώσει. Όσο για τις υπόλοιπες γυναίκες που περνάνε απ’ τη ζωή του, είναι απλώς διακοσμητικές, ελάχιστες αφήνουν τα ίχνη τους. Και η δυναμική και ιδιαίτερη Λίσμπετ Σαλάντερ του Λάρσον έχει επίσης προβλήματα στη σχέση της με τους άνδρες.

Οι γυναίκες της Λάκμπεργκ σ’ αυτό το μυθιστόρημα έχουν πολλούς ρόλους – θα έλεγε κανείς ότι είναι «τύποι» γυναικών: η καταπιεσμένη από το σύζυγο γυναίκα, η κακοποιημένη μητέρα δύο παιδιών που κάνει τα πάντα για να προστατεύσει τα παιδιά της, η φιλόδοξη αριβίστρια που δε θα διστάσει μπροστά σε τίποτα για να πετύχει τους στόχους της. Όλες τελικά καταφέρνουν να νικήσουν αυτό που τις καταπιέζει και να νιώσουν ελεύθερες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο  ενώ όσες έκαναν κακό σε κάποιον τιμωρούνται ανάλογα. Παρόλο που όλες οι οικογένειες έχουν κάποια δυσλειτουργία, η Λάκμπεργκ πιστεύει –και αναδεικνύει- ανθρώπινες αξίες. Εδώ το να απατήσει κανείς τη γυναίκα του θεωρείται κατάπτυστο και η ερωμένη περιφρονείται από γυναίκες και άνδρες –ίσως και πιο πολύ από τους άνδρες. Η γυναίκα που μπαίνει ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι περιγράφεται ως θελκτική μεν αλλά επιφανειακή και φτηνή.

Η Λάκμπεργκ διεισδύει πιο βαθιά στους χαρακτήρες της από ό,τι ο Νέσμπο πιστεύω (αν και στο συγκεκριμένο βιβλίο το κίνητρο του δολοφόνου το βρήκα λίγο αδύναμο). Επίσης, οι αστυνομικοί της είναι λίγο «ερασιτέχνες»: ξεχνάνε να δώσουν εντολή για κάποιες έρευνες, μένουν άφωνοι και σαστισμένοι μπροστά σε ένα ατύχημα που διαδραματίζεται έξω από το αστυνομικό τμήμα, έχουν ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες. Δεν είναι τα τέρατα του Νέσμπο, είτε πολύ κακοί είτε αφόρητα αφοσιωμένοι στη δουλειά τους. Οι γνώστες του είδους και οι λάτρεις των κλασικών αστυνομικών μυθιστορημάτων σίγουρα θα βρουν πολλά να πουν είτε για το πόσο τους θυμίζει Αγκάθα Κρίστι είτε για το πόσο ύβρις είναι η σύγκριση μαζί της. Το σίγουρο είναι ότι το μυθιστόρημα αυτό διαβάζεται απνευστί παρά τον όγκο του. Μου χάρισαν και τα υπόλοιπα της ίδιας ( thank you, you know who you are! <3) αλλά έτσι όπως κόλλησα με αυτό σκέφτομαι να τα αφήσω για πιο καλοκαιρινά απογεύματα παρέα με μαργαρίτες σε κάποιο μπαλκόνι ή  να ξορκίσω τη μαυρίλα του σουηδικού χειμώνα στη Φιελμπάκα στην παραλία με μοχίτο και υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι…

She envies floral pants

she looks out the window car

she comes in colors everywhere

she loves surprises…