Επιστροφή στο κλασικό ή στροφή στο σύγχρονο;

New Guest post #selidodeiktis  by Amalia

Τον τελευταίο καιρό, η μάλλον εδώ και αρκετό καιρό, έχω κάνει στροφή 180 μοιρών προς την κλασική λογοτεχνία και τον κλασικό κινηματογράφο. Θα μου πείτε, επαγγελματική διαστροφή. Εγώ όμως θα σας απαντήσω ότι η επιστροφή στο κλασικό είναι η επιστροφή στο αυθεντικό, στο αληθινό, στις διαχρονικές αξίες και τα διαχρονικά πρότυπα. Πώς, αλήθεια, θα συγκρίνω τη συγγραφική ικανότητα των σύγχρονων δημιουργών με εκείνη των παλαιοτέρων; Γιατί ο Καμύ, οι Μπροντέ, ο Μίλλερ, ο Καζαντζάκης, ο Καραγάτσης και αμέτρητοι άλλοι είναι αξεπέραστοι μέχρι σήμερα;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής: οι μεγάλοι δημιουργοί είναι οι πρωτοπόροι δημιουργοί! Είναι εκείνοι που πρώτοι καταπιάστηκαν και έβαλαν σε λέξεις άπιαστες και υψηλές ιδέες που μας της άφησαν ως παρακαταθήκη για να έχουμε και εμείς κάπου να πατήσουμε και να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται το νήμα που πρέπει να πιάσει ο σύγχρονος δημιουργός. Γιατί όταν έχουμε να κάνουμε με μεγάλες ιδέες το δύσκολο έργο του δημιουργού είναι να τις «μεταφράσει» στην εποχή του ώστε να αναμειχθούν με την πνοή της σύγχρονης εποχής και να αποκτήσουν έτσι και άλλη διάρκεια.

κλασική λογοτεχνία

Το δικό μου «πρόβλημα» ωστόσο εντοπίζεται αλλού.  Ενώ η επιστροφή στην κλασική λογοτεχνία μού χαρίζει μοναδικά συναισθήματα, την αίσθηση της νοσταλγίας και της επαφής με άλλες εποχές, ανθρώπους και αξίες, δεν ισχύει το ίδιο, ή μάλλον στον ίδιο βαθμό, με την επιστροφή στον κλασικό κινηματογράφο. Σίγουρα έχω απολαύσει πολλές κλασικές ταινίες (ΟΛΕΣ του Τένεσσι Ουίλλιαμς, για παράδειγμα), αλλά είναι και πολλές άλλες που αν και «διαμάντια» του κλασικού κινηματογράφου, προσωπικά δεν κατάφερα να τις δω ως το τέλος. Σε πολλές περιπτώσεις με κούραζαν οι διάλογοι, το στήσιμο των ηθοποιών, η σκηνοθεσία (εντάξει, δεν είμαι και μετρ του είδους J) και τα σκηνικά. Σε άλλες πάλι ταινίες, τα ίδια αυτά στοιχεία τούς χάριζαν τον αξεπέραστο χαρακτήρα τους!

Τελικά τι ισχύει; Προσωπικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν είμαι τόσο οπτικο-ακουστικός τύπος, όσο “διαβαστικός”… μου αρέσει να πλάθω εγώ τις εικόνες, και εγώ να τις κινώ, γιατί έτσι με αγγίζουν περισσότερο. Οπότε για εμένα ισχύει η επιστροφή στην κλασική λογοτεχνία και η στροφή στον πιο σύγχρονο κινηματογράφο.

Αλήθεια, για εσάς;;;

by Amalia #selidodeiktis

Books and movies – Mr Holmes

I saw a very moving film last night

mr holmes

An aged, retired Sherlock Holmes looks back on his life, and grapples with an unsolved case involving a beautiful woman.

mrholms

It made me bring out my favorite Detective Holmes books and it reminded me that Sherlock was not that cynical cold hearted robot the TV series depicted.

mr-holmes-movie

 ***** It was based on the novel «A slight trick of the mind» by Mitch Cullin. 

sherlock-holmes-movie-poster

holmes books

 

Αναζητώντας το κάτι

 

 

 

 

shadow-the-wind-banner

Βιβλία, τραίνα, ταινίες

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ψάχνουμε νόημα στις ζωές όσων έζησαν και έγραψαν πριν από εμάς είτε είναι ποιητές, συγγραφείς είτε απλοί καθημερινοί άνθρωποι – τι μας κάνει να βρίσκουμε τις ζωές τους ηρωικές, ρομαντικές, πιο ουσιαστικές;  Γιατί δεν εκτιμάμε και δεν εκμεταλλευόμαστε τη μαγεία και το μυστήριο που μας περιβάλλει εδώ και τώρα – εμάς, τους ανθρώπους γύρω μας, ό,τι φτιάχνουμε και ό,τι μπορούμε να νιώσουμε; Και να κάνουμε τη δική μας ζωή συναρπαστική, γεμάτη, ουσιαστική και όμορφη – ένα αντίδοτο για τη δουλειά, τη ρουτίνα, τη σάπια πολιτική…

Διάβασα επιτέλους τη Σκιά του Ανέμου, του Θαφόν… Πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο μυστήριο, ανεκπλήρωτους  ή μάλλον ματαιωμένους έρωτες, ιστορία και σκοτάδι. Με κράτησε σε αγωνία και διαβάζεται πολύ γρήγορα και ευχάριστα – αφού ξεπεράσει κανείς τις πρώτες σελίδες τις οποίες βρήκα μάλλον βαρετές. Αλλά σιγά σιγά το βιβλίο σε κερδίζει. είναι ένα ευανάγνωστο και αξιανάγνωστο -παρόλα αυτά δεν είναι το αριστούργημα που διατείνονται όλοι. Θα διάβαζα το δεύτερο και το τρίτο μέρος αν ήμουν κάπου διακοπές με άπλετο χρόνο. Ενώ η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα (αν και ούτε κατά διάνοια πρωτότυπη), κάποιοι χαρακτήρες είναι τελείως επιφανειακοί και χάρτινοι όπως και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Ερωτεύεται πλατωνικά την τυφλή Κλάρα, με ένα ρομαντικό έρωτα που ταιριάζει στην ηλικία και τη θέση του, όταν όμως έρχεται η σειρά να ερωτευτεί τη σχεδόν συνομήλική του Μπέα, εκείνος φαίνεται απλώς να ακολουθεί τη δική της στάση χωρίς να δίνει κάποιο λόγο για την αγάπη και την αφοσίωσή του παρά μόνο τα συναισθήματα που του προκάλεσε όταν την είδε μετά από χρόνια στη σχολή με ένα στενό ταγιέρ (…). Γενικά οι γυναίκες στο βιβλίο είναι άβουλα πιόνια και ο πατέρας μια θολή φιγούρα στο φόντο. Θα το πρότεινα βέβαια αλλά όχι σε όλους, παρά τα μικροελαττώματα ήταν ένα ωραίο βιβλίο που απλώς δε στάθηκε αντάξιο του υπερβολικού του hype, για μένα τουλάχιστον.

Το βιβλίο μου θύμισε πολύ έντονα τη Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων του Γκενασιά που είχα διαβάσει πέρυσι (φανταστικό βιβλίο) και θα έλεγα ότι εκείνος ο πρωταγωνιστής ήταν πολύ πιο προσιτός και συμπαθής και η ατμόσφαιρα λιγότερο σκοτεινή μεν, πιο παραστατική και ζωντανή δε.

9789604967810

images (4)

Exposició de Català

 

όλως τυχαίως το ίδιο σαββατοκύριακο είδα την ταινία Νυχτερινό Τραίνο για τη Λισαβόνα από το ομώνυμο βιβλίο του Πασκάλ Μερσιέ. Πολύ ωραία ταινία,  με φλασμπάκ στο παρελθόν και παράλληλη αφήγηση. Ο πρωταγωνιστής σε αναζήτηση μιας ζωής πιο γεμάτης, πιο δυνατής, πιο βαθιάς από τη δική του ψάχνει το παρελθόν και την ιστορία μιας παρέας νέων στη Λισαβόνα της δικατορίας του Σαλαζάρ (1932-1974).

Πάλι μια αναζήτηση στο παρελθόν για κάτι ξεχασμένο που επιβιώνει μέχρι το σήμερα, η ανάγκη των ανθρώπων να κρατήσουν κάτι ζωντανό και ίσως να κρατηθούν από αυτό (στη Σκιά του Ανέμου ήταν τα βιβλία του Καράξ, εδώ η μνήμη και η ζωή του Αμαντέο). 

Μια μικρή κοιλιά και ο κάπως αργός ρυθμός της συγχωρούνται χάρη στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική, τα αποσπάσματα από το βιβλίο και η φωτογραφία ειδικά στι

ς σκηνές του παρελθόντος.

images (3)

tumblr_mqruaxqxpy1s5h0fno1_1280

 

“Isn’t it true that it’s not people who meet, but rather the shadows cast by their imaginations?” αρχείο λήψης (3)

I love tunnels. They ‘re the symbol of hope: sometime it will be bright again. Night_train_lisbon_A9013

Then there was a silence he had never before experienced: in it, you could hear the years…tumblr_mff9iwijnq1qdrxl9o1_500