Μέσα στα μπαρ που αυτοκτονούνε οι θαμώνες…

…μέσα στην πιο καλή μας μουσική

στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες

ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Παντού θα με ζητάς και θα με ψάχνεις
μα εγώ θα κρύβομαι βουβός για πάντα εκεί,
εκεί μέσα στα μάτια σου που αστράφτει
μια απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική.

Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική για το αντίο στο Θάνο Ανεστόπουλο, έναν ποιητή στο τσίρκο της αγάπης. Κι αν έζησες Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός, εγώ θα είμαι δίπλα σου σαν πάντα, ένας άθλιος σκοπός, ένας γελοίος ρυθμός, γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου, είναι συνήθεια που έχω από μικρός, να αγαπάω ότι με σπρώχνει στο χαμό μου.

Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος.
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και σε προσμένω.

Είμαι ένας άνθρωπος που γεύτηκε τη στάχτη σου… μα εγώ στήνω γιορτές για τους ανθρώπους που χάνουν, ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο. Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα… κάτι απ’ την κόλαση σου ανήκει της ζωής μου…

Κι όταν σβήνουν τα φώτα, μου σφίγγεις το χέρι
και μου λες ‘τι θα γίνω, αν χαθείς’;
Μην φοβάσαι μωρό μου, πάνω λάμπουν τ’ αστέρια
εδώ κάτω λάμπουμε εμείς

Μόνο που τώρα μείναμε μόνοι, σ’ αυτή την πόλη που δε νυχτώνει… και η αγάπη πάλι θα καλεί. Αλλά εγώ…

…θα πεθαίνω στο πλάι σου… 

RIP….

Ονειρολογία – Λούσι Κίτινγκ

Η επιστήμη των ονείρων είναι μια συναρπαστική και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη ήπειρος.

Σύμφωνα με τον Φρόιντ τα όνειρα είναι κωδικοποιημένες επιθυμίες ή σύμβολα, για τον Γιουνγκ η γέφυρα για το ασυνείδητο. Άλλοι μελετητές τα θεωρούν μια νοητική διαδικασία ενώ άλλοι, όπως ο Χάρτμαν μια μορφή ψυχοθεραπείας. Όλες πάντως οι απόψεις Συνέχεια ανάγνωσης

We are absolute beginners

 

david_bowie

όλοι μιλάνε για τον Bowie από χθες… δυστυχώς για τον πιο δυσάρεστο από όλους λόγο! Μόλις είχε κυκλοφορήσει νέο δίσκο, μόλις είχε γιορτάσει τα γενέθλιά του… Για όλους σήμαινε κάτι, για όλους σήμαινε πολλά. Ο καθένας μας τον έχει στην καρδιά του και  είναι από τις λίγες φορές που ένας καλλιτέχνης έχει τόση αγάπη από όλο τον κόσμο της μουσικής και όχι μόνο.

Ο απόλυτος πρίγκιπας, ο λεπτός λευκός δούκας, ο ήρωας και ο αντιήρωας. Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο.

Κι εμείς θα είμαστε πάντοτε absolute beginners, κολλημένοι στο Ground Control για να τον ακούσουμε τη μαγική φωνή του να μας μεταδίδει από το διάστημα, να βυθιζόμαστε σε μια rock n roll suicide καθώς ονειρευόμαστε να γίνουμε heroes just for a day… ή για όσο κρατάνε τα τραγούδια του… forever!

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου

  • Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, Αισθηματικό Τραγούδι

bowie

If our love song
Could fly over mountains
Could laugh at the ocean
Just like the films
There’s no reason
To feel all the hard times
To lay down the hard lines
It’s absolutely true

My October reading list: non-fiction

Kim Gordon, Girl in a band

Kim Gordon, founding member of Sonic Youth, fashion icon, and role model for a generation of women, now tells her story—a memoir of life as an artist, of music, marriage, motherhood, independence, and as one of the first women of rock and roll, written with the lyricism and haunting beauty of Patti Smith’s Just Kids.

girl in a band

Miranda July, Noone belongs here more than you

Award-winning filmmaker and performing artist Miranda July brings her extraordinary talents to the page in a startling, sexy, and tender collection. In these stories, July gives the most seemingly insignificant moments a sly potency. A benign encounter, a misunderstanding, a shy revelation can reconfigure the world. Her characters engage awkwardly—they are sometimes too remote, sometimes too intimate. With great compassion and generosity, July reveals their idiosyncrasies and the odd logic and longing that govern their lives. No One Belongs Here More Than You is a stunning debut, the work of a writer with a spectacularly original and compelling voice.

I’m not usually into short stories but these sound so intriguing…

miranda july

Mindy Kaling, Why not me?

In Why Not Me?, Kaling shares her ongoing journey to find contentment and excitement in her adult life, whether it’s falling in love at work, seeking new friendships in lonely places, attempting to be the first person in history to lose weight without any behavior modification whatsoever, or most important, believing that you have a place in Hollywood when you’re constantly reminded that no one looks like you.

mindy project

And on my headphones:

We are who we are, love us or move on
Don’t you know that there’s a star guiding everyone?
We are who we are, love us or move on
Don’t you know that there’s a star guiding everyone?
We are who we are

joss stone

What are you reading this month? I’m desperate for some good reads!

I must order life in sonnets

Πάντα όποτε βρέχει με πιάνει να διαβάζω ποιήματα για τη βροχή. Όταν το παρακάνει ο καιρός βέβαια και δεν αντέχω άλλο τα παρατάω και αρχίζω να διαβάζω για ήλιο και καλοκαίρια.

Πάντως το πρώτο πράγμα που μου ερχόταν στο μυαλό όποτε σκεφτόμουν βροχή ήταν οι στίχοι του Μήτσου Παπανικολάου από το ποίημά του Τοπίο, που πρώτη φορά είχα διαβάσει στο σχολείο:

Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει
βρέχει στις ελιές τις γκρίζες-
το νερό σα ρίγος τρέχει
από τα κλαδιά στις ρίζες.

rainy day window

Οι στίχοι του έχουν μια τόσο έντονη μουσικότητα, σαν βροχή που χτυπάει πράγματι το τζάμι και σε υπνωτίζει. 

Όμως από τότε έχω διαβάσει κι άλλα πολλά ποιήματα για τη βροχή, τα περισσότερα θλιμμένα και συναισθηματικά φορτισμένα:

Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ.

Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα

Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο:  Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό —σου είναι αδιάφορο—Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια. Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα—Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα—Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ’ αναμμένο φως Ή μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ’ ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.Τα συλλογίζεσαι όλα αυτά με τον πιο απλούστερο τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικαΜπορείς να λησμονείς το κάθε τι, τί τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα      Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες στο σκοτάδι    Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ’ το πιο κοφτερό λεπίδι   Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε και απόψε για σένανε το κάθε τι   Τόσο π’ αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής        Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

…Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.

Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.

 – Μανόλης Αναγνωστάκης

rainy day 2

Και έχω ακούσει τραγούδια που έχουν την ίδια ατμόσφαιρα κι ας μη μιλάνε για βροχή………..

And i never drank alcohol and i never got high
it was the end of a hundred years that took me by surprise
what i thought to be dangerous, on the verge of a smile
turning out to be nothing more than hiss and overdrive

and there is nothing or noone more powerful
and the light that shines upon you says the same
when i wake up i’m doing a somersault
for the ones who never dared to speak my name

i am shy and mysterious when i say my goodbyes
when i part with the ones i’ve come to love throughout my life
when the times are miracelous, when i stop to think twice
when i sleep in the bushes next to where the treasure lies

with a devil in the words that you speak to me
when there’s nothing left and we are at the end
in the heavens you laugh at me secretly
where it echoes over and over again

and there is nothing or noone more powerful
and the light that shines upon you says the same
when i wake up i’m doing a somersault
for the ones who never dared to speak my name

Κι έχω αγαπήσει συγγραφείς για την ικανότητά τους να λένε πράγματα που με εκφράζουν απόλυτα: 

I want to write because I have the urge to excel in one medium of translation and expression of life. I can’t be satisfied with the colossal job of merely living. Oh, no, I must order life in sonnets and sestinas and provide a verbal reflector for my 60-watt lighted head.

SYLVIA PLATH, The Unabridged Journals of Sylvia Plath

rainy day vespa

Και μετά θυμάμαι πόσο ποιητές μας κάνει όλους η βροχή και προσγειώνομαι 🙂 

It is hot, steamy and wet. It is raining. I am tempted to write a poem. But I remember what it said on one rejection slip: ‘After a heavy rainfall, poems titled ‘Rain’ pour in from across the nation.”

SYLVIA PLATH, The Unabridged Journals of Sylvia Plath

rainy day 3

 

Έλα να παίξουμε – 3 ποιήματα

 3 πολύ όμορφα ποιήματα που μπορεί να επιλέγουν την εικονοποιία του σκακιού αλλά μιλάνε για κάτι πολύ πιο βαθύ και δύσκολο, την κυνική πραγματικότητα των ανθρώπινων σχέσεων.

Πάντα θα αντηχεί στα αυτιά μου η φωνή του Ανδρεάτου να τραγουδάει το Σκάκι του Μανόλη Αναγνωστάκη:

«Έλα να παίξουμε.

Θα σου χαρίσω τη βασίλισσα μου

(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη

Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου

(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου

Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;

(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)

Όλα, και τ’ άλογα μου θα στα δώσω

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω

Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει

Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη

Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου

Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά

Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα».

Για όσους το θυμούνται, το ποίημα αυτό έγινε το τραγούδι από το Λόγω Τιμής (τραγούδησε ο Γεράσιμος Ανδρεάτος).

λόγω τιμής

Μια άλλη προσέγγιση θα μας δώσει ο Καβάφης, με το ποίημά του «Το Πιόνι»

«Πολλάκις, βλέποντας να παίζουν σκάκι,

ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι

οπού σιγά-σιγά τον δρόμο βρίσκει

και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη

οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ’ αρχίσουν

οι απολαύσεις του κ’ οι αμοιβές του.

Πολλές στον δρόμο κακουχίες βρίσκει.

Λόγχες λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·

τα κάστρα το χτυπούν με τες πλατειές των

γραμμές· μέσα στα δυο τετράγωνά των

γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν

με δόλο να το κάμουν να σκαλώσει·

κ’ εδώ κ’ εκεί με γωνιακή φοβέρα

μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι

απ’ το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

 

Aλλά γλιτώνει απ’ τους κινδύνους όλους

και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

 

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,

στην φοβερή γραμμή την τελευταία·

τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

 

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνει

κ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.

Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,

για να την αναστήσει από τον τάφο

ήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη».

σκάκι φάληρο

Και ένας λιγότερο γνωστός ποιητής, ο Μιχαήλ Στασινόπουλος, επιλέγει για ήρωα και έμπνευσή του το Άλογο:

Τ᾿ ἄλογο τοῦ σκακιοῦ

 «Προσεκτικὸ κι ἀσάλευτο, βουβὸ κι ἀφαιρεμένο,

στὸ μαῦρο ἢ τ᾿ ἄσπρο, ὑπάκουο, πηδάει καὶ περιμένει.

Στὸ μαῦρο ἢ τ᾿ ἄσπρο, ἀσάλευτο, βαθειὰ συλλογισμένο,

τὸ σκυθρωπὸ κι ἀμίλητο παιχνίδι λογαριάζει.

 

Μιὰ κίνηση, ἄλλη κίνηση, μιὰ σκέψη, κι ἄλλη σκέψη.

Τριγύρω οἱ ξύλινοί του ἐχθροὶ κι οἱ ἐπίβουλοι σκοποί τους.

Τὶ νὰ σκεφτεῖ, νὰ σοφιστεῖ καὶ τί νὰ λογαριάσει;

Μὲς τὰ στενὰ τετράγωνα ἐσώθηκεν ἡ σκέψη

κι ἔγινε πιὰ μονότονη καὶ γνώριμη ἡ ζωή του.

 

Μιὰ κίνηση, ἄλλη κίνηση, μιὰ σκέψη, ἡ ἴδια σκέψη!

Τὸ σιωπηλὸ παιχνίδι του μετρᾶ καὶ λογαριάζει,

μὰ ὅμως τὸ ξέρει πὼς γραφτὸ σ᾿ ὅλη εἶναι τὴ ζωή του,

νὰ ὁρμᾶ μέσα στοὺς ξύλινους ἐχθρούς του καὶ νὰ πέφτει,

στὸ μαῦρο ἢ στ᾿ ἄσπρο, ἡρωικά, κοντὰ στὸ βασιλιά του».

skaki-chess-chessmaster-tromeri-skakiera

πηγή τελ. ποιήματος: http://tasakos.com/

August favorites – summer rain

15th of August – the Highlight of summer – at least in Greece. The countdown for autumn has begun but we do not want to admit it. So I could only smile at the sight of yesterday’s summer rain, deeply inhale the smell of fresh ground and wet trees and dream of autumn afternoons with coffee, a book and a hug.

BOOKS1

 

Savatage Summer’s Rain 

 

Το νοστιμότερο φαγητό ήταν τηγανητές πατάτες με αυγά μάτια και μπέικον :)

Mε έμπνευση από το ποστ Summer Time στο μπλογκ Cherrybook reviews και με γενικότερη την τάση που με έχει πιάσει να απολαύσω το καλοκαίρι, σας βάζω ένα πολύ ωραίο και ρομαντικό τραγούδι που θυμίζει παιδική ηλικία, παγωτά και μεσημέρια γεμάτα αναμονή για κάτι που δεν μπορούσαμε να περιγράψουμε….

 

Pablo Neruda, died on this first day of autumn, 1973

His poetry will warm our souls forever
I don’t love you as if you were a rose of salt, topaz,
or arrow of carnations that propagate fire:
I love you as one loves certain obscure things,
secretly, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that doesn’t bloom but carries

the light of those flowers, hidden, within itself,
and thanks to your love the tight aroma that arose
from the earth lives dimly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where,

I love you directly without problems or pride:
I love you like this because I don’t know any other way to love,
except in this form in which I am not nor are you,
so close that your hand upon my chest is mine,
so close that your eyes close with my dreams.
90c5eb8e9b6c5e27deebbc7fd63fa1d4

θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού

Στη δροσιά μιας αναπάντεχης, πολύχρωμης βροχής

κάτω απ’ το φως του διαλυμένου φεγγαριού
θα τραγουδάμε ξαφνιασμένοι το τέλος της αρχής
με μελωδίες του παλιού καλού καιρού

H ζωή είναι μικρή για να ‘ναι θλιβερή, καρδιά μου.

Ονειρεύομαι μια μέρα πως

θα πάρουμε το σπίτι μας στην πλάτη

Allergutendinge6

θα ζούμε με λιγότερα γιατί μπορούμε

glass-5-lgn

dfc73bc4c86b12e16bdf2a38cf1aa6bb

θα πίνουμε μόνο παγωμένο κρασί

286520-bigthumbnail

but I’ll be yours and you’ll be mine

prague5

Ζήτω οι βόμβες κύριοι!
Ζήτω το καλοκαίρι!