Το Δείπνο, Χέρμαν Κοχ / The Dinner by Herman Koch

download (4)

Όταν πρωτοάκουσα για Το Δείπνο ομολογώ πως δεν ήξερα το συγγραφέα του. Διάβασα όμως ότι ήταν ένα παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, best seller στη χώρα του, την Ολλανδία, και μεταφρασμένο σε περισσότερες από 20 γλώσσες! Προσθέστε και το θέμα του -γόνοι καλών οικογενειών που διαπράττουν στυγερό έγκλημα με θύμα μία άστεγη και το δίλημμα της συγκάλυψης ή αποκάλυψής του- και έχουμε ένα συνδυασμό ικανό να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης και ανυπομονησίας μέχρι να το πιάσω στα χέρια μου. Και τελικά;Ήταν πράγματι τόσο καλό; Εμένα μου άρεσε πολύ αν και το βρήκα κάπως άνισο. Μεταξύ του We Need to Talk About Kevin και της ταινίας Carnage του Πολάνσκι, με επεισόδια που δεν πρόσθεταν (όσο θα ήθελαν) στην ιστορία ή την ατμόσφαιρα, με ανοιχτό τέλος αλλά με πολύ ενδιαφέροντα αφηγητή (un-reliable). Aν αφήσουμε στην άκρη τις αδυναμίες της αφήγησης όμως, μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα πίσω από το βιβλίο: μια κριτική ματιά στη σκληρή και ρατσιστική μας κοινωνία αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Πόσο εύκολο είναι να καταδικάσουμε και ακόμα περισσότερο να παραδώσουμε στη δικαιοσύνη κάποιον δικό μας για μια πράξη που θα βιαζόμασταν να ονομάσουμε αποτρόπαια αν είχε διαπραχθεί από οποιονδήποτε άλλο;

Θυμάστε ένα παλιό παιχνίδι που έλεγε «ρωτήσαμε χχχχ ανθρώπους και ψάχνουμε τη δημοφιλέστερη απάντηση..» ε λοιπόν αποφάσισα να ζητήσω τη γνώμη φίλων bloggers και αναγνωστών για να πάρω και μερικές ακόμα απόψεις. Και οι γνώμες ήταν διφορούμενες!! Για να δούμε τι μου απάντησαν παρακάτω!

η Ελένη, από το Over the place

«Το Δείπνο του Herman Koch έχει συγκριθεί με το Gone Girl της Gillian Flynn και παρουσιάζεται ως η ευρωπαϊκή απάντηση των αστυνομικών θρίλερ, προφανέστατα λόγω των εγκληματικών και παρανοϊκών πρωταγωνιστών του. Σε αυτό που στερείται όμως το δανικό Δείπνο είναι οι χαρακτήρες. Δεν είναι από τους villains που «αγαπούμε να μισούμε», ούτε καν  φτάνουν τη παραδοχή της φύσης τους καθώς στη πλοκή δεν δικαιολογείται καμία πράξη τους. Μέχρι και στην τελευταία σελίδα έμεινα απαθέστατη αναγνώστρια σε κάτι που πήγε στραβά για λόγους που δεν εξηγήθηκαν ποτέ. 
 
Μην με παρεξηγείτε, η ιδέα του βιβλίου να εξελίσσεται όλη η δράση σε ένα σκηνικό εστιατορίου είναι πάρα πολύ καλή και θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα εκπληκτικό θεατρικό έργο. Η γραφή του όμως παραείναι επιτηδευμένη, οι διάλογοι καθόλου ρεαλιστικοί ή φυσικοί και η συνοχή του ανύπαρκτη. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο τελικά είναι ότι ανά διαστήματα μπέρδευα τη γραμμή που διαχώριζε το αν η πλοκή ή ο συγγραφέας είναι ρατσιστής, η όλη ιδεολογία της ιστορίας ήταν τόσο ηθικά προκλητική, σε βαθμό που με έκανε να αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει. Είμαι σίγουρη ότι προσπάθησε να θεωρηθεί σκοτεινό και διαστροφικό, κάτι που σε πολλά σημεία και επίπεδα το υποστηρίζει, αλλά στο τέλος του αφέθηκε μετέωρο.»

o Κωνσταντίνος από την ομάδα Book In

«Για να μπείτε στο κλίμα του βιβλίου σκεφτείτε μία ταινία του Χάνεκε, με την αντικειμενική, ψυχρή προσέγγιση των χαρακτήρων, τη ρεαλιστική και απέριττη περιγραφή των χώρων και καταστάσεων, την υποβόσκουσα ειρωνεία και φυσικά τις ύπουλες εξάρσεις ωμής βίας.  […]

Αν και μπεστ σέλερ σε πολλές χώρες, Το Δείπνο έχει διχάσει τους αναγνώστες και αυτό είναι κατανοητό. Αν κάποιος το συμπεριλάβει στο genre αστυνομικής λογοτεχνίας (πράγμα άδικο κατά την άποψή μου), τότε θα απογοητευθεί μιας και το βιβλίο είναι πολυδιάστατο και δεν αρκείται στην δράση και το μυστήριο (στοιχεία που λείπουν από το βιβλίο, και που πραγματικά δεν θα ταίριαζαν στο λακωνικό και ψυχρό του στυλ).  Επιπλέον, όλα ξετυλίγονται αργά. Πολύ αργά. Οι περιγραφές είναι το κύριο συστατικό (ειδικά στην αρχή του βιβλίου) και ο διάλογος ελάχιστος (κι εδώ να πω ότι προσωπικά βρήκα τα μέρη με διάλογο πιο κουραστικά). Αρκετοί είναι αυτοί επίσης που αμφισβητούν την πλοκή: γιατί ένα τόσο διάσημο ζευγάρι να επιλέξει ένα από τα πιο κοσμικά εστιατόρια για να συζητήσει κάποιο θέμα; Το λάθος είναι ότι προσεγγίζουν τις σκέψεις αυτών των ανθρώπων με λογική – κάτι που, όπως αποδεικνύεται στο βιβλίο, δεν υπάρχει μιας και οι ήρωες δρουν παράλογα, είτε για να διασφαλίσουν την αγάπη τους για τα παιδιά τους, είτε για τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Τι είναι όμως τελικά Το Δείπνο; Είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό μυθιστόρημα εσωτερικής αγωνίας. Σίγουρα δεν πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα, ούτε για βιβλίου μυστηρίου. Με αρκετό σαρκασμό  αντιμετωπίζει επίκαιρα κοινωνικά ερωτήματα, με τον συγγραφέα να στήνει επιτυχώς μία ιστορία εσωτερικών εντάσεων, ζωγραφίζοντας έναν καμβά με με ψυχρές αποχρώσεις.»

η Γιώτα από το Μεγαλείο των Τεχνών

«Το Δείπνοτου  Herman Koch είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ με πολύ νοσηρή προσωπικότητα που όμως, παρά την ωμότητα που το χαρακτηρίζει στον πυρήνα του, δεν παύει να είναι μια ρεαλιστική απεικόνιση της σύγχρονης, κανιβαλιστικής κοινωνίας στην οποία και ζούμε και που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αναγκάζει και τα παιδιά μας πολλές φορές να κανιβαλίσουν, απλά και μόνο εξαιτίας του ερεθισμού κάποιων ευαίσθητων χορδών που δεν βλέπουμε, ή που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πως βλέπουμε. Μας προκαλεί να αποδεχτούμε και να συμφιλιωθούμε με το κτήνος που ο καθένας κρύβει μέσα μας και τελικά, να κάνουμε την πρωτόγνωρη φύση μας, δεύτερο κομμάτι του εαυτού μας το οποίο, δεν έχει χαθεί χάριν του πολιτισμού και της εξέλιξης αλλά αντίθετα, παραμονεύει για να ξεσπάσει βίαια, απειλητικά και άγρια, και με όποιο κόστος.

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση Μαρίας Αγγελίδου ενώ ετοιμάζεται η ταινία σε σκηνοθεσία Cate Blanchett.

images (8)  MV5BMTQ3MzY2MzQxOF5BMl5BanBnXkFtZTgwODIzNTUzMDE@._V1_SY317_CR4,0,214,317_AL_

Ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο και τις απόψεις! Τι είναι τελικά Το Δείπνο; Μια σπουδή στην υποκρισία της σημερινής κοινωνίας ή ένα ακόμα προϊόν της που αναπαράγει τη σαπισμένη κουλτούρα της;

The Martian – Andy Weir

Μεγάλη ευτυχία όταν μετά από καιρό βρίσκεις ένα βιβλίο που σε κρατάει σε αγωνία και σε κάνει να θέλεις να μείνεις σπίτι για να το διαβάσεις!

Ο Άντι Γουίρ προσπαθούσε αρκετό καιρό να βρει ένα λογοτεχνικό πράκτορα για να τον εκπροσωπήσει και να αναλάβει την προώθηση του έργου του. Μετά από πολλές απορρίψεις, αποφάσισε να ανεβάσει το καινούριο του βιβλίο κεφάλαιο-κεφάλαιο στην προσωπική του ιστοσελίδα. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τόση που αποφάσισε να φτιάξει μια εκδοχή του βιβλίου σε e-book και να το διαθέτει στο Amazon με το μικρότερο δυνατό αντίτιμο: 0,99 δολάρια. Η έκδοση για Kindle έφτασε στην κορυφή της λίστας του Άμαζον μέσα σε τρεις μήνες και προσέλκυσε το ενδιαφέρον ενός εκδότη που το έβγαλε σε μορφή audiobook. Μετά από λίγο καιρό ο Γουίρ πούλησε τα δικαιώματα του βιβλίου του για ένα διόλου ευκαταφρόνητο 6ψήφιο νούμερο ενώ ο Ridley Scott αγόρασε τα δικαιώματα για τη μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.  Όχι κι άσχημα για μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας που διαδραματίζεται στον Άρη, με έναν και μόνο πρωταγωνιστή…

11225853_10153258098436425_1357785094_n

Αυτή είναι η ιστοσελίδα του βιβλίου και εδώ η σελίδα του imdb για την επερχόμενη ταινία.

Το βιβλίο είναι ωραίο και αρκετά καθηλωτικό (αν ξεπεράσει κανείς την αρχική αντιπάθεια για τον ήρωα, που παρουσιάζεται λίγο arrogant και υπερβολικά αισιόδοξος) και οι τεχνικές λεπτομέρειες όχι υπερβολικές – τώρα αν στέκουν επιστημονικά είναι άλλο θέμα και σίγουρα δεν είμαι ειδική για να κρίνω σε τι οφείλεται η απουσία ατμόσφαιρας, αν είναι εφικτή η επιβίωση με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο ήρωας και αν θα έπινα ποτέ νερό που έχει παραχθεί από ανακύκλωση ούρων…

Το βιβλίο γίνεται πιο ενδιαφέρον όταν στο παιχνίδι της επιβίωσης μπαίνει και η ΝΑSΑ, όταν αντιλαμβάνεται πως ο ήρωας είναι ζωντανός αλλά και (αν και θα ήθελα αυτό το κομμάτι πιο ανεπτυγμένο) η αντίδραση των συντρόφων του όταν συνειδητοποιούν ότι τον εγκατέλειψαν ζωντανό στον Άρη…

Στα μείον η λατρεία προς τη ΝΑSΑ που εκθειάζεται για την ισχυρότητα των υλικών της, το επίπεδο των επιστημόνων της, οι κάπως μη ρεαλιστικοί μονόλογοι του ήρωα αλλά και η έλλειψη έντονων συναισθημάτων μεταξύ των χαρακτήρων.  Διατηρώ βάσιμες ελπίδες ότι το Χόλιγουντ θα προσθέσει λίγα πάθη στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου ;)

 

no-diet-day2-e1430893552892-808x382

Happy International No Diet Day!

Παγκόσμια μέρα κατά της δίαιτας σήμερα! Μια μέρα αφιερωμένη στον υγιεινό τρόπο ζωής χωρίς στερήσεις, χωρίς υπερβολές και χωρίς [χημικές] δίαιτες. Ένα κάλεσμα για να αγαπήσουμε το σώμα μας χωρίς να νιώθουμε ενοχές αλλά και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να ενδίδουμε σε κάθε παχυντικό πειρασμό. Mια ημέρα που πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις πρώτα πρώτα για τη διατροφή μας (και όχι τα κιλά μας, αφού αν ακολουθήσουμε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής το σώμα μας θα ανταποκριθεί).

Μπορεί να μην είμαι φαν του γυμναστηρίου (παρόλο που ξέρω ότι θα έπρεπε) και σίγουρα δεν υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί η εικόνα μας. Πάντα έλεγα όμως «όχι» στις ενοχές για το φαγητό και στην εμμονή με το «τέλειο» βάρος. Αν το θέλεις μπορείς να το φας. Αν είναι ένα ολόκληρο ταψί, μην το φας όλο όμως!

Για μένα η σχέση με το φαγητό είναι μια σχέση αγάπης και αγάπης :)

Sugar in coke jiu_rf_photo_of_sad_dog_and_ice-creamimages (6)no-diet-day2-e1430893552892-808x382

Currently reading

13544346

Διάβασα το  πρώτο βιβλίο της Όλσον, Ανεπιθύμητο (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο) και έσπευσα να κατεβάσω και το δεύτερο! Θα σας γράψω τις εντυπώσεις μου και για τα δύο μόλις το τελειώσω (πιθανότατα πολύ σύντομα  ;) )

H wishlist του Απριλίου!

Μια μικρή επισκόπηση στις νέες κυκλοφορίες που μας τράβηξαν την προσοχή:

file_17_3

το βιβλίο της ταινίας Still Alice

file_17_47

ένας υπέροχος και πολλά υποσχόμενος τίτλος

h_nostalgia

Η νοσταλγία της πραγματικότητας: μια συλλογή δοκιμίων ενός σημαντικού της νεοελληνικής κριτικής, του Δημοσθένη Κούρτοβικ. Για τίτλους όπως «Πώς ανθίζει το τσιμέντο» και «Κάτω τα καλά βιβλία!»

0010600_195

κάποιοι δε θα χαρούν και πολύ (Ελένη τοκ τοκ) αλλά θα διαβάσω σίγουρα το νέο βιβλίο του Χέρμαν Κοχ, συγγραφέα του Δείπνου, Εξοχικό με πισίνα. Προμηνύεται sinister και καθηλωτικό!

0010586_195

Καινούριος Πολ Ώστερ (δεν είναι ο αγαπημένος μου αλλά έχει φανατικό κοινό στην Ελλάδα)

3cb3ded6-7708-47b8-a927-53739783b445_1

Γιατί άκουσα τα καλύτερα!

8040e6a2-775d-4d96-b0bf-564b83abd36d_1

αγαπημένος Ισιγκούρο

Τέλος, πολύ ζηλεύω τα παιδιά που θα διαβάσουν για πρώτη φορά τα βιβλία του Ρόαλντ Νταλ : Ματίλντα, Το μαγικό δάχτυλο, ο Τζίμης και το γιγαντοροδάκινο και 2 ακόμα τίτλοι κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός με νέα εξώφυλλα.

remote.jpg (2) remote.jpg (3) remote.jpg (4)

Και μία ακόμα επανέκδοση, οι Ξεχασμένες Πριγκίπισσες που όχι μόνο αγαπήθηκαν πολύ από παιδιά και κριτικούς αλλά επηρέασαν (θα μπορούσα να πω ότι δημιούργησαν και τάση για μία περίοδο) την ελληνική τέχνη της εικονογράφησης. Εσείς τι καινούριο έχετε βάλει στο μάτι;